De Trein

Shhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh

Dat ben ik, die het geluid van de douche probeert te imiteren in mijn hoofd terwijl ik het water zie vallen en naakt wacht tot het een menselijke warmte bereikt. Het water is net iets te warm voor wat mijn huid aankan, maar ik laat het zijn. Ik mag wel wat voorverwarmd worden voor deze dag. Niet dat het een speciale dag wordt, opstaan wordt enkel steeds harder en harder.

Ik grijp naar de handdoek achter het gordijn – althans, dat was het plan. Geen handdoek dus. Ik vloek in mezelf: ‘Verdorie..’ Ik kijk op mijn gsm: 07:08, met veel geluk zijn de anderen nog niet wakker. Snel een handdoek halen en terug in de warme badkamer lopen, dus. Ik doe de klink van mijn kamer naar beneden als ik de douche hoor aangaan. Wat een ochtend en de badkamerdeur is op slot gedaan ook. ‘Sven?’, zeg ik aarzelend. Hij antwoordt hevig negatief. ‘Mijn gsm…’

Ik verplaats me, verplicht mezelf richting het station waar ik mijn trein net zie vertrekken. Ik bel niet naar het werk om niet te zeggen dat ik ziek ben omdat ik geen gsm heb. Ik zit op het perron en zie zeker 3 treinen voorbij komen waar ik niet opstap. Het moet de vierde zijn waar ik voor spring. Alles wordt wit voor een tijdje, zoals ze dat voordoen in de films. Ik voel me vliegen, alsof ik word opgezogen door de lucht en zijn wolken. Ik hoor wat geroezemoes die kilometers meer naar beneden zeker schreeuwen zijn.  Ik kan alleen maar denken aan hoe mooi het hier is. Er zijn verschillende kleuren die voorbij komen glijden. Geen felle, maar heel zachte – zowat pastelachtige – kleuren. Roze en paars en mintgroen is in de aantocht. Geweldig vind ik het hier, het mag voor mijn part lang duren.

Ik zweef en zweef en na de kleuren komen vormen en die vormen vormen dieren en andere vormen en het lijkt alsof ik trip, ook al heb ik nog niet één soort drug aangeraakt in mijn 26-jarig leventje. Dat nu abrupt is afgebroken en is ingenomen door deze gelukzaligheid.

Hoe laat zou het zijn? Waar zou mijn levenloze lichaam nu liggen? Ik heb het leven van de chauffeur verpest. En dat van alle getuigen, het moeten er zo’n 3 geweest zijn. Plus de hond bij de oude vrouw. Wat als de oude vrouw de shock niet overleeft? Ik denk aan Sven en vraag me af of hij het écht erg zou vinden. De kleuren worden donkerder en dreigender en ik begin hoger en hoger te geraken. De vormen spatten uiteen en het wit verandert in paars, donkerpaars en dan zwart.

Ach, het is nu toch voorbij. Het zijn mijn zorgen niet meer, dat waren ze nooit want ik was net nog levend. Zou ik nu dood zijn? Voor goed? De kleur is grijs, nu.

Ik hoor terug geroezemoes en mijn gedachtegang gaat verder: Hoe zou de begrafenis eruit zien? Zou ik erbij kunnen zijn als geest? Zou ik mezelf kunnen zien als ik naar beneden kijk? Hoe zou ik eruit zien? Verminkt?

Ze zullen me wel heel mooi maken in mijn kist. Ik kan nu zorgeloos verder gaan, vliegen in dit deel zonder zwaartekracht en me zo licht en sierlijk voelen tot in het oneindige. Er is niemand die ik moet missen.

De kleur gaat van zwart naar wit en terug, samen met mijn gedachten. Het geroezemoes komt terug dichter en ik hoor de hond vaag huilen, of zijn het sirenes? Ik kijk nog goed rond me heen en zie donker en lichte kleuren mengen tot een bruine massa en besef dat dit hoogstwaarschijnlijk niet de beste en een te impulsieve oplossing was. Het is geen één oplossing.

‘Mevrouw?’

Wat?

‘Mevrouw, alles oké?’

Ik schrik op. Ik kijk om me heen en adem diep. Ik adem. Ik lig niet voor de trein en zit niet in de bruine massa.

‘Uh, ja, bedankt.’

Ik stap op de trein.

Ik ben Anna Gelmanbreus.

 

Zoooooo, lieve lezertjes, dit was dus een nieuw kortverhaal. Terug van nooit echt weggeweest. Ik heb jullie gemist, ik hoop jullie mij ook.

Beetje fictiever, maar ik vond het wel iets hebben (het onderwerp). De laatste zin is voor mijn volgende kortverhalen, dat zij misschien het hoofdpersonage kan zijn in degenen die volgen zodat er toch ietwat van connectie tussen de verhalen zit.

Reacties met meningen en commentaar is altijd leuk :)!

 

Love,

Anna

P.S: Er komt ook wel eens een vervolg op het vorige, heb alleen nog wat meer inspiratie nodig x

Story time

Hello fellas,

Vandaag had ik een kortverhaal beloofd, so here it is. Alleen is het nog niet af… Maar dat hoort helemaal bij het plan want zo kan ik de spanning hier wat opbouwen en zal ik in mijn volgend  blogbericht het vervolg vertellen, ik kan nog niet zeggen of het het einde van het verhaal zal zijn. Ideeën blijven welkom.

Het heeft nog niet echt een titel, die zal ik op het einde er wel bij verzinnen.

 

M’n rug helemaal bezweet toen ik wakker schrok. Ik had er weer over gedroomd, ik kan er niet bij met m’n hersenen. Het kan toch gewoon niet waar zijn?

Ik neem mijn glas water en drink het in één teug leeg, maar mijn dorst (lees: het lege gevoel) is nog niet gelest. Kijkend naar de klok besef ik dat het nog helemaal niet zo laat is, dus doe ik mijn broek aan en ga ik naar een rustige plek waar ik het best m’n gedachten kan verzetten: de bib. Ik heb nog een kwartier voor sluitingstijd, maar dat moet zeker lukken.

Ik zoek de rekken af naar een goed boek en wanneer ik een thriller zie die me wel lijkt aan te spreken, ga ik zitten in ‘mijn’ hoekje. Rustig sla ik het boek open. Laureen zit achter de balie en ze weet alles van me; ze beloofde de bib een halfuurtje langer open te houden. Het lezen ging snel maar opeens botste ik op een naam die ik het liefst van al had willen vermijden: Stef. Het wordt benauwd en de muren lijken dichter bij te komen. Ik voel me claustrofobisch worden en in allerijl gooi ik het boek tegen één van de muren, alsof dat iets zou helpen. Allerlei beelden flitsen me voorbij de ogen en het lijkt alsof het onverwacht is beginnen vriezen. Ik sla m’n armen rond m’n benen en begraaf mijn gezicht ertussen. Alles duizelt en de tranen vloeien snel naar m’n kin tot de grond. Ik moet met harde schokken zijn aan het huilen, want in luttele minuten staat Laureen bij me en probeert ze me te kalmeren. Het helpt niet en ik schud haar van me af. Ze is ten einde raad en schudt me door elkaar; ik werd terug gesleurd in de realiteit. Eenmaal bedaard, brengt ze me naar huis.

Na lang aandringen, mocht ik het boek toch ontlenen. Ik vind dat dit misschien wel een goede stap is en ik zo kan leren er mee leven. Moeilijk zal het zijn, dat zeker, maar moeilijk gaat ook. Ik ga op bed liggen en zet mijn muziek aan. Alsof vandaag nog niet erg genoeg is, komt ‘Gek op jou’ van Clouseau op. Ik zet de muziek zo snel mogelijk terug uit en kijk op de klok. Meteen erna huil ik mezelf in slaap.

De ochtend nadien besluit ik om niet bij de pakken te blijven zitten. Ik kleed me aan, het is nog voor 10 uur. De laatste keer dat ik zo vroeg opstond was voor het gebeurde. Vandaag zou wel eens één van mijn betere dagen kunnen zijn.

Ik vind dat ik Laureen zeker nog eens mocht bedanken voor gisteren, zonder haar was ik gisteren misschien van de eerste beste brug afgesprongen. Vanochtend ben ik blij dat dat niet gebeurd is. Wanneer ik op de balie afstorm, zie ik dat het niet Laureen is die vandaag werkt. Het is Lena en de enige reden waarvan zij me kent zijn roddels. Voor het gebeurde had ze geen respect voor mij, nu hoogstwaarschijnlijk nog steeds niet maar het kleine deeltje menselijkheid in haar verplicht zichzelf om toch telkens een groene glimlach te vormen op haar gezicht als ik binnenkom.

To be continued…

Ben er niet zo trots op, though.

Love,

Anna

update

Hey y’all

Zoals de titel zegt: update.

Mijn blog en ik zijn helemaal niet in de positie dit te typen. Niemand leest dit waarschijnlijk en veel kan het jullie waarschijnlijk niet schelen.

Het waren hectische maanden, sorry voor de stilte hier. Ik ben zeer slecht in plannen en dingen onderhouden.

Veel ups en downs.

Maar echt een mega rollercoaster en ik weet amper waar ik sta.

Ik stop hier al maar.

Geef me inspiratie.

Love,

Anna

Feestdagen

Dag lezertjes van me,

Allereerst hoop ik dat jullie hele fijne feestdagen achter de rug hebben of als jullie geen kerst vieren, toch al hele gezellige dagen achter de rug hebben gehad. Dan wil ik jullie ook een heel fijn eindejaar wensen en een schitterend nieuwjaar. Sluit dit jaar af met een knaller, want ik weet dat het voor velen niet zo’n leuk jaar was. Als dat wel het geval was, probeer er dan een dubbel en dik feestje van te maken! 2016 was alles behalve mijn jaar, heel moeilijk met heel wat obstakels en de kans is groot dat 2017 x aantal keer beter wordt. Ik ben het alleszins beu met mezelf steeds op de achtergrond te zetten, etc dus wees maar zeker dat ik dat ga proberen te veranderen.

Ik ben atheïst. Een atheïst gelooft niet dat er een god is. Ik ben daar open over en bewust van de kritiek die er op is. Daarom zou ik eerst willen vragen om ‘ons’ ook te accepteren, net zoals wij elke godsdienst aanvaarden. Het is een keuze, het is de onze, het is de mijne.

Ik ga niet te hard uitweiden over de redenen waarom ik atheïst ben geworden (ik heb lang moeten zoeken naar hoe ik me voelde tegenover het christendom en heb mijn communie destijds gedaan, maar mijn gedachten en ik zijn veranderd), daar zal ik misschien later een post over maken. Wel wil ik het hebben over sommige berichten die ik voorbij zag komen op sociale media, dat je geen kerst zou mogen vieren als je niet in God gelooft.

We zijn een hectische familie, aan zowel mama’s als papa’s kant. Op verschillende vlakken. Doorheen het jaar hebben we – jammer genoeg – heel weinig tijd en er zijn zelden familiefeestjes waar iedereen bij is. Bij kerst ook niet altijd, maar het brengt ons wel dichter. De sfeer is altijd zo mooi en gezellig en iedereen is gewoonweg blijer. In mijn familie zijn er zeker mensen die wél gelovig zijn, de ene al wat meer dan de andere. Kerst is voor ons niet per se een associatie met het geloof, voor ons is kerst liefde en blijdschap en samenzijn en barmhartigheid en gewoon zo goed mogelijk zijn voor elkaar. Nu kan je zeggen dat je dat altijd moet doen en dat zal ik zeker niet tegenspreken, maar de gezelligheid en de samenhorigheid op een familiefeest bij kerst maakt het af.

Op kerst komen Jezus en God zeker wel in me op, gewoon omdat dat de bron is van kerst, het verhaal erachter. Niet omdat ik ga bidden voor God of een ander gelovig ritueel doe. Niemand (bij ons).

In onze familie worden er ook cadeaus uitgewisseld op kerst, er wordt lekker gegeten, iedereen is gekleed op z’n paasbest ( 😉 ) en toch vieren we het niet voor dit alles. We kijken ernaar uit om gezellig samen te zitten en de blije gezichten te zien van mensen aan wie je de cadeaus geeft, we kijken daar meer naar uit dan naar cadeaus zelf ontvangen.

We vieren het voor de sfeer en gezelligheid, onze grootouders die ons zo graag nog eens bij hen hebben en omgekeerd. We vieren het voor de liefde en de warmte, de samenhorigheid en blijdschap. We vieren het met onze dierbaren want het kan morgen zomaar voorbij zijn. Het is elk jaar een soort van ‘verplichting’, maar man wat ben ik blij dat die verplichting er is. Het resultaat is telkens zo mooi, ontroerend, liefdevol en de moeite waard.

Het is mooi en als je vindt dat we deze dingen niet mogen vieren omdat ik/we niet gelovig ben/zijn en dat dat respectloos zou zijn, dan denk ik dat je eerst naar jezelf mag kijken qua respect en je ons het geluk niet wilt gunnen.

 

Love,

Anna

Geen titel

Hoi hoi!!

De laatste tijd ben ik heel veel met kunstige dingen en schrijven bezig. Zoals gisteren, toen heb ik een slam poem gemaakt. Ik krijg er ook meer vraag naar en positieve reacties op, dus dacht ik om nog maar eens een verhaaltje dat ik al even geleden maakte te posten. Ik ben ook met een verhaaltje bezig, maar elke week uploaden zal er niet echt in zitten. Het is redelijk druk in mijn niet zo interessant leven de laatste tijd. Het heeft nog geen titel, but I hope you enjoy it anyway! (Het is niet waargebeurd!!)

De ochtend van 25 januari

Bij de bushalte stond ik. Handen in m’n zakken en een sjaal tot onder m’n mond. Het was half januari en het leek kouder dan ooit. Een stevige -5 was het ook wel. Wanneer ik ademde, kwamen er wolkjes uit m’n mond. Ik speelde er zowat mee, want de bus leek alweer laat. M’n tenen leken zo goed als bevroren en alsof dat nog niet genoeg was, stootte ik m’n grote teen nog eens tegen een vuilbak toen ik naar het bankje in het bushokje liep. Ik vloekte binnensmonds: ‘Verdomme!’

Achter me hoorde ik gekraak. Ik keek het bos in en zag vooral dauw op het gras en de spinnenwebben. Meteen erna werd ik afgeleid door een bus die voorbij reed, die uiteindelijk niet de mijne bleek te zijn. Opnieuw hoorde ik iets. Gekraak van bevroren blaadjes en takjes die gebroken werden, zo leek het. Ik keek naar de grond en was verontwaardigd. Zo snel als ik kon, nam ik mijn telefoon en belde ik met mijn bevroren vingers de hulplijn.

Het volgende deel heb ik gemaakt op basis van de feiten die het slachtoffer me later vertelde en is geschreven vanuit het standpunt van het slachtoffer.



24 uur eerder

Vanavond is het zover, dit zou wel eens het feestje van het jaar kunnen zijn. Het was nu 07:30 en ik moest slapen met mijn dikste trui. De verwarmingen in het weeshuis zijn maar weer eens kapot. Ik voel me best slap en ben verkouden, maar of ik dat tegen de voogden ga zeggen? Nee, ze zouden me verbieden vanavond nog weg te gaan. Ik loop richting de bushalte, want de kans is 1/10 dat de bus toch eens op tijd is. Toch is vandaag die dag.

In de bus denk ik aan wat ik vanavond zou dragen. Het jurkje met de glitters is misschien te koud voor deze tijd van het jaar en de kasjmieren trui iets te chique. 

16:20, 24 januari

De uren zijn traag aan me voorbijgegaan en alles van de dag is een waas, m’n gedachten waren enkel bij het feestje. Om op de bus te wachten, heb ik geen tijd dus loop ik maar naar huis. Ik snok m’n kast open en alsof verlicht, zie ik het zwarte jurkje hangen. Dat ik daar niet eerder aan heb gedacht!

Ik dartel rond in het jurkje heel de avond lang en om 19u is het eindelijk zover.

Ik ga binnen en word meteen overspoeld met allerlei lichten en ontzettend veel sfeer, in alle geuren en kleuren. Links zie ik Sander, als ik op hem wil afstappen, zal ik eerst wat drankjes moeten drinken. Rechts zie ik Mel, ik ren erheen. 

‘Hey!!’ roep ik wanneer ik op haar rug spring.

‘Oh mijn god, je doet me schrikken! Hey, je bent er!’

‘Ja, wat dacht je dan? Dit kon ik niet missen!’

‘Ik haal wat om te drinken voor ons.’

Alleen sta ik hier nu, dat ze maar snel terug komt. Sander staat daar wat voor m’n neus mooi te wezen en ik heb nood aan hem.

Ik besluit om wat te dansen en ik doe nauwelijks één draai en zie Mel met een jongen kletsen. Zo kan ik natuurlijk nog lang wachten op m’n drankje.

‘Dag schoonheid.’

‘Uhm… hoi.’

‘Heb jij al wat gedronken? Je ziet eruit alsof je wat verfrissing kan gebruiken.’

Ik weet niet of dit een compliment is en kijk blijkbaar bedenkelijk.

‘Ik trakteer, hoor.’ vervolgt hij.

‘Ja, goed. Passoa-Jus, als het kan.’

23:50, 24 januari

We zitten buiten. Toon en ik. Zo heet de jongen die me al heel de avond trakteert. Z’n jasje over m’n schouders en ik voel dat ik zeker genoeg op heb om me de rest van de nacht licht in m’n hoofd te voelen.

‘Hier, neem nog dit laatste slokje.’

Alsof ik er geld voor zou krijgen, drink ik het zonder na te denken in één teug leeg. Dit smaakte niet eens goed. We blijven nog wat rustig zitten tot ik verstijf en voel dat Toons vingers naar boven klimmen langs m’n buik. Dit wil ik helemaal niet. Ik probeer me te verzetten, maar het lijkt alsof elk lichaamsdeel verlamd is. Mijn ogen zijn opeens verdacht moe en het enige wat ik wil, is rustig in een diepe slaap glijden. Ik wil vragen of hij me naar huis wilt brengen, maar heb het gevoel dat mijn lippen niet bewegen. Ergens in de verte voel ik handen gretig over mijn lichaam gaan. Ik kan me niet verzetten, hoe hard ik ook probeer. Voor alles zwart wordt, hoor ik nog vaag ‘slaapwel…’

06:45, 25 januari

Ik word wakker met een immense hoofdpijn en kijk om me heen. Waar ben ik?

Het enige wat ik zie, is wit gras en bomen. Zachtjes aan komen al de herinneringen terug… of toch al de herinneringen voor alles zwart werd. Ik wil niet eens weten wat er daarna gebeurd is. M’n vingers zijn verkleumd en ik kan gewoon voelen dat mijn lippen paars zijn. Hoe lang lig ik hier al? Zonder jas in een jurkje in de sneeuw, midden januari. Een naam flitst door mijn hoofd. Toon.

Ik voel warme tranen over mijn wang glijden en probeer ze weg te vegen maar al het gevoel uit mijn vingers is weg. ‘Verdorie, nu niet gaan huilen, sukkel’, denk ik in mezelf.

Ik sleur mezelf naar – of hoop dat het dat is – de straatkant van het bos. Ik zie een vaag figuur staan wat verderop en met mijn laatste krachten trek ik me wat sneller vooruit. De grond is koud aan m’n buik en voel iets van maagkrampen opkomen. Wanneer ik de bosrand bereik, doe ik een poging om iets te zeggen. Alleen lijkt m’n tong verstijfd in mijn mond te zitten. Het figuur vloekt, kijkt om en kijkt weg. Ik kom nog wat dichter. Weer kijkt het om, pakt z’n mobiel en komt rustig naast me zitten. Wanneer de rechterhand op mijn rug gelegd wordt, word ik weer bang. Toch vind ik rust en laat ik mezelf wegzakken in een onrustige slaap. Het laatste wat ik hoor, klinkt wanhopig. ‘Blijf bij me, oké?’

Vragen, reacties en meningen zijn zeer welkom!

Love,

Anna

Op ziekenbezoek

De laatste twee weken heb ik – toevallig – twee kortverhalen geschreven. Een vriend van mij kwam op het idee dat ik er elke week één kon schrijven en ik vond dat wel een goed plan. Aangezien deze blog toch niet zoveel updates krijgt, zal ik ze ook hier posten. Vandaag de eerste: Op ziekenbezoek

Wanneer ik op de bel drukte, besefte ik dat ik haar nog niet eens een maand kende. Zou het voor haar ook hebben gelijkt dat we elkaar al langer kenden?

De deur ging zachtjes open en er verscheen enkel een hoofd. Haar gezicht kan nooit emoties verbergen; haar wenkbrauwen fronsten. Voor een seconde keek ze verward, waarna haar gezicht oplichtte. Ze kwam rustig van achter de deur uit en haar ogen werden groot. Ze glansden, net zoals de tanden die ze bloot lachte. Uit de kraaienpootjes naast haar ogen kon ik afleiden dat de lach gemeend was. Ik was opgelucht.

‘Hoi.’

Ze schaterlachte: ‘Jou had ik niet verwacht.’

Ze zette en stap opzij als teken dat ik verder mocht wandelen. Ze gaf me een vluchtige kus op m’n wang tijdens het voorbijgaan en m’n maag draaide om. Of waren het vlinders?

Ze ging langs een andere weg waardoor ze voor mij in de woonkamer stond. Ze had enkel een grijze lange t-shirt aan die vermoedelijk van haar vader was. Ik kan zien dat ze gisterenavond al van plan was niet naar school te gaan door de zwarte randen onder haar ogen. Ze had haar make-up niet afgedaan.

‘Waarom staar je zo? Ik zie er niet uit, hè? Ik heb noch gedoucht, noch een bh aan.’

Het klonk droef, maar ze lachte nog steeds.

‘Ik uhm…’

Ze gaf me een stomp en ik lachte terwijl ik naar de grond keek. Niet lang, want haar gezicht was te mooi om van af te wijken.

Ik zag een klein schrammetje onder haar oog en ik vroeg me af vanwaar dat kwam tot ik haar zag hurken en er een kitten z’n pootjes rond haar hand sloeg.

‘Hoe heet hij?’ durfde ik er kalm uit te brengen.

‘Siep, zoals de kat van Jip&Janneke, hihi.’

Haar gegiechel.

Het liefst had ik haar vastgepakt en haar nooit meer losgelaten. Zelfs al is haar haar wat plat en zijn haar ogen moe, al is haar huid wat bleker en zie ik door de lichtinval dat haar benen ongeschoren zijn, toch blijft ze verrassend mooi.

M’n gedachtereeks werd onderbroken.

‘Hallo? Ik vroeg of je wat wilt drinken.’

‘Cola is goed.’

Ze liep langs me en ik keek haar na. Haar schouderbladen zag je goed uitsteken door de t-shirt. Haar benen leken te wankelen bij elke stap die ze zette.

Ze is nu… twee dagen ziek? Zou ze in zo’n korte tijd zoveel zijn afgevallen?

 

We gingen zitten op de sofa. ‘Ik sta bij jou in het krijt nu, hoor. Zo onverwacht m’n boeken brengen.’

‘Nee, het is niets.’

Ze kwam knus naast me zitten en laat me je wat vertellen.

Ik ga niet zeggen dat ze stonk, maar ze rook zeker niet speciaal lekker. Ze rook naar ‘onverwacht-bezoek-krijgen’. Uit het boek ‘Eleanor&Park’ citeer ik:

“She never looked nice. She looked like art, and art wasn’t supposed to look nice; it was supposed to make you feel something.”

Mij ga je niet horen zeggen dat ze nooit lekker ruikt, integendeel. Alleen toen rook ze meer naar zichzelf dan ooit tevoren. Het liet me iets voelen. Haar parfum, die rozengeur en maneschijn uitstraalde, had ze thuis gelaten… of – zeg maar – op haar kamer.

De tv stond aan en we keken in stilte. ‘Ik moet maar eens gaan.’

‘Ga je me alleen laten eten?’

‘Sorry, m’n moeder weet niet dat ik hier ben en verwacht me thuis.’

‘Goed, veel honger heb ik toch niet.’

Ze nam m’n hand. ‘Ga dan.’

Ik kon het niet.

‘Toe dan.’

Uitdagend keek ze me aan. Ik had moeite met er aan te weerstaan.

M’n haar deed ze in de war.

Ik kon het niet.

‘Maak dat je weg bent’, zei ze met een triomfantelijke lach.

Ze wist dat ik dit niet kon.

Ik nam haar hoofd vast: ‘Verdomme.’

M’n lippen op haar voorhoofd en haar armen rondom me alsof het de laatste keer was dat ze me zou zien.

Ik maakte me los.

Dat dit een slecht idee was, had ik moeten weten.

Voor de deur dichtsloeg, knipoogde ze.

 

Laat zeker weten wat je er van vond!!

Love,

Anna

Random

Hey how hallow yow,

Ik heb zin om een blogbericht te schrijven en wederom weet ik niet naar waar ik toega met dit bericht. Yeeey. Ik heb echt mega veel inspiratie voor komende berichten maar daar is het nu nog te vroeg voor. Daarom post ik nu wat… ja, wat eigenlijk?

Ik heb een zot weekend beleefd. Met mijn beste vriend een fantastische tijd gehad op het schoolfeest van ‘mijn’ lagere school en plezier gehad met de familie aan mama’s kant.

Omg, dit is echt geen content om te posten. Dit verveelt iedereen. Ik ga het toch posten, hoor. ‘Haha’

Ik zal eens een lijst maken met de liedjes die ik het vaakst luister de laatste tijd:

  1. Meghan Trainor – Me Too
  2. Iggy Azalea – Team
  3. Lukas Graham – Criminal mind
  4. Kygo – Fragile
  5. Charlie Puth – One Call Away
  6. Diplo & Sleepy Tom – Be Right There
  7. DNCE – Toothbrush
  8. DNCE – Pay My Rent
  9. Laura Tesoro – What’s The Pressure
  10. Lukas Graham – Mama Said
  11. Sia – Alive
  12. Sia – Cheap Thrills
  13. Justin Timberlake – What Goes Around Goes Around
  14. Years&Years – Desire

Love,

Anna

P.S: Sorry hiervoor haha